Medische zorgenLees ook:Wat je betaalt voor medische verzorging en wat je terugkrijgt is het resultaat van onderhandelen tussen meerdere partijen. Hoeveel je aan de dokter, tandarts of kinesist betaalt en hoeveel je terugkrijgt, beslis je niet zelf. De dokter ook niet, trouwens. De honoraria worden vastgelegd in onderling overleg tussen de ziekenfondsen en de verschillende beroepsgroepen en instellingen uit de gezondheidszorg. Maar hoeveel betaal je aan wie?
Hoeveel je betaalt voor die geneeskundige verstrekkingen en hoeveel het ziekenfonds vergoedt, komen artsen, tandartsen en ziekenfondsen overeen in een akkoord. Het honorarium is het bedrag dat je betaalt aan een verbonden verstrekker. Het honorarium zelf bestaat uit twee delen: het persoonlijke aandeel, dat is het deeltje dat je uit eigen zak betaalt, en de tegemoetkoming, dat is het deel dat je terugkrijgt van het ziekenfonds.
Een verbonden verstrekker verbindt zich ertoe om aan zijn patiënten de overeengekomen honoraria te vragen (zoals ze in de nomenclatuur staan) en niet meer. Niet-verbonden artsen weigeren zich te houden aan die tarieven en kunnen dus meer vragen. Zij vragen zogenaamde ereloonsupplementen. Gedeeltelijk verbonden artsen houden zich soms wel en soms niet aan het overeengekomen tarief. Ze vragen bijvoorbeeld meer als een patiënt op een bepaald tijdstip wil komen of op afspraak. Het verschil verbonden/niet-verbonden is belangrijk, want het deel dat het ziekenfonds terugbetaalt, blijft altijd gelijk, ook al betaal je meer aan je arts.
Sommige mensen hebben recht op verhoogde verzekeringstegemoetkomingen (RVV, het Omnio-systeem). Dat wil zeggen dat ze meer terugkrijgen van het ziekenfonds. Dat recht is onder andere afhankelijk van het inkomen.
Gelukkig kan je rekenen op een terugbetaling van je ziekenfonds dankzij het voordelenpakket van OZ.
|
